DPP-webinar: schone data en gesprekken met leveranciers komen eerst

Het Digital Product Passport is eerst een project rond data en leveranciers, en pas daarna een wettelijke deadline. Begin bij het record en bij de gesprekken met leveranciers, anders staat de deadline voor de deur met velden die niemand kan invullen. Dat is de praktische boodschap van dit webinar met Lucy Blackley, medeoprichter van Bombiix, en Stephan Spijkers.

Zij zien het paspoort als een gestructureerd overzicht van het product over de hele levensduur. Dat dwingt je tot een schoner record en een proces dat over afdelingen heen loopt. Wachten op de definitieve wettekst lijkt verstandig, maar dan sta je straks in paniek leveranciersdata te importeren. De gids over het Digital Product Passport zet voor kopers op een rij wat het record moet bevatten. Deze sessie gaat over het werk dat al moet beginnen terwijl die eisen nog in beweging zijn.

Sprekers

• Lucy Blackley, medeoprichter, Bombiix
• Stephan Spijkers, medeoprichter, PIMvendors.com

Waar je nu al mee moet beginnen

Volgens hen zit de waarde van het paspoort in transparantie over de hele levensduur van het product, niet in een formulier dat je één keer indient. Organisaties moeten ruim voor de deadlines met de voorbereiding beginnen, omdat de gegevens verspreid liggen en voor een groot deel bij leveranciers zitten. Schone data staat bij hen op de eerste plaats. Een paspoort op basis van een vervuild record ziet er misschien compliant uit, maar een klant of toezichthouder prikt er zo doorheen.

De echte uitdaging in de praktijk is samenwerking tussen afdelingen. Product, duurzaamheid, inkoop en de kanaalteams beheren elk een deel, en niemand kan het paspoort in zijn eentje compleet maken. Een vastgelegd proces (wie welke waarde aanlevert, wie die goedkeurt, hoe die wordt bijgewerkt) doet meer voor compliance dan weer een nieuwe toolselectie. Productdatakwaliteit en governance beschrijft dat proces in het algemeen: een eigenaar, een afspraak over wanneer een record compleet is, en een manier om dat zo te houden.

Leveranciers en andere ketenpartners maken de data nauwkeuriger, omdat zij de waarden hebben die jij mist. Blackley en Spijkers raden ook aan om in brancheverbanden ervaringen uit te wisselen, zodat je de attributenlijst niet in je eentje hoeft te bedenken. De eerste stap is volgens hen simpelweg het gesprek intern op gang brengen. Dit soort digitale veranderingen gaat geleidelijk. Wie laat begint en alles in één kwartaal wil regelen, loopt tegen dezelfde vertraging bij leveranciers aan, maar heeft minder tijd.

Ze zien het paspoort als een kans om het beheer van het product over de hele levensduur te verbeteren, niet alleen als een regel waar je doorheen moet. Het nadeel van die benadering is de omvang. Een project over de hele levenscyclus is groter dan een compliancechecklist, en vraagt om een eigenaar die nee durft te zeggen tegen velden die geen enkel kanaal gaat gebruiken.

Wat je hiermee doet

Zet op een rij welke paspoortattributen je al vastlegt, welke alleen een leverancier kent, en welke afdeling elke waarde moet goedkeuren. Die lijst is het project. Begin je nu, dan veranderen sommige velden nog als de wettekst definitief is, en moet je een deel van het model opnieuw doen. Wacht je, dan is het werk met leveranciers, het trage deel, nog niet begonnen zodra de datum vastligt.

De PIM-implementatiegids laat zien waar dit werk thuishoort als het paspoort een van de redenen is om een systeem te kiezen: aanlevering door leveranciers en goedkeuring horen bij de implementatie, niet in een vervolgproject na de livegang.